​سردار پاینده خان، پسرکوچک حاجی جمالخان بارکزی بود وگویا هفت ساله بود که پدرش چشم از جهان فروبست و او در سایه عطوفت برادر بزرگ خود سردار رحیمدادخان بزرگ شد. و چون به سن شانزده سالگی رسید، تیمورشاه او را بجای برادر بزرگش سردار رحیمدادخان بحیث سردار قوم بارکزائی برگزید و در دربار خود جاه ومقام داد. سردار پاینده خان به سبب خدمات مهم نظامی خود در دولت تیمورشاه درانی از احترام و عزت فراوانی برخوردار بود به قول موهن الل کشمیری، تیمورشاه، سردار پاینده خان را مثل جان خود دوست میداشت و روزی نبود که او را به انعامی مفتخر نسازد. مگر تیمورشاه به زودی در بیستم می 18۹3 چشم از جهان بست و در کابل مدفون شد.
حقیقت اینست که سلطنت تیمورشاه، اقتدار بارکزائی ها را برای نخستین مرتبه در پایتخت کابل برجسته ساخت، و تخمی که بعد ثمرداد، بدست سردار پاینده خان افشانده شده بود که هرگًز تصور نمیکرد روزی خواهد رسید که کوچکترین فرزندش )دوست محمدخان( برتخت کابل جلوس نماید و سفرایی از بریتانیه وروسیه به دربار اوبیایند. این مساله را نیزباید در اثر فکر و فراست این سرلشکر دلیر وشجاع افغان دانست که از راه خدمت وصداقت محبوب تیمورشاه وصاحب اقتدار وعزت گشته بود، واز رویه و سلوک نیکویی که داشت، تمام افغانستان را راضی وخوشنود گردانیده بود. درواقع عروج بارکزائی منحصر به شخصیت او بوده و نهالی شمرده میشود که او غرس نموده و اوالدش ثمره آنرا چیدند.
/ محمد اعظم سیستانی